[Fic] Spouse [Heath x Sugizo]

posted on 28 Feb 2013 20:30 by moekitsune
 

ฟิคเวิ่นเว้อ อยู่ๆก็อย่างแต่ง เลยสนองนี้ดตัวเอง 555+

 

Author : OujiKitsu

Title : Spouse

Pairing : Heath x Sugizo

Rate : PG-15

 

 

 

 
การแต่งงาน... คือภาพฝันอันสวยงามที่หหลายๆคนฝันไฝ่
 
หากฝันนั้นของเขากลับแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
 
"พี่ฮิเดะ..."
 
เสียงของชายหนุ่มสั่นระริก เช่นเดียวกับมือเรียวที่กำลังถือโทรศัพท์แนบหู
 
ไม่จริง... ไม่จริง มันไม่จริงใช่มั้ย
 
แทบจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้รับฟังเมื่อครู่
 
พี่ฮิเดะ... คนที่อีกไม่กี่วันเขาจะแต่งงานด้วย คนที่จนถึงเมื่อวานก็ยังคงยิ้มให้เขาเหมือนทุกครั้งได้จากไปแล้ว... จากไปโดยไม่อาจหวนกลับมาอีก...
 
Sugizoรู้สึกว่าโลกทั้งใบได้พลันอื้ออึง กระทั่งเสียงจากปลายสาย เขาก็ไม่ได้ยินอีกต่อไป
 
ภาพของคนอันเป็นที่รัก ภาพรอยยิ้มมากมายของมือกีตาร์รุ่นพี่ปรากฏขึ้นในความคิดคำนึง ทำให้ดวงตาสั่นไหว ทำให้หัวใจปวดร้าว...
 
ทั้งๆที่มันควรจะสวยงาม ทั้งๆที่ตัดสินใจว่าจะคอยอยู่ข้างๆเสมอไปตลอดชีวิตจนแก่เฒ่า
 
ทุกสิ่งจบลง... เช่นเดียวกับความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง...
 
                                                             ****
 
  พิธีศพของมือกีตาร์แห่งวงX-Japanเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ฮิเดะเป็นที่รักของเพื่อนฝูงและแฟนเพลงที่มาดูศิลปินที่ตนรักและชื่นชมเป็นครั้งสุดท้ายจนเต็มสองฟากฝั่งของถนน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและเสียงกรีดร้องเรียกชื่อมือกีตาร์หนุ่มผู้ล่วงลับอย่างเจ็บปวดนั้น เป็นภาพที่ไม่ว่าใครต่างก็สะเทือนใจ
 
หากกระนั้น กลับไม่มีใครพบเห็นSugizo
 
 
 
  ภาพของพระแม่ผู้เมตตาบนกระจกสี สะท้อนแสงอาทิตย์จากภายนอกที่ทอดลงมาสู่พื้นโบถส์เย็นเฉียบอย่างนุ่มนวล
 
"มาที่นี่จริงๆด้วย"เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมร่างผอมสูงที่ก้าวเข้ามาในโบถส์
 
"คุณHeath"เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย ยามเมื่อหันไปมองว่าผู้มาหานั้นคือใคร
 
"งานก็ไม่ไป โทรหาก็ไม่ติด ทุกคนเขาเป็นห่วงนะ รู้มั้ย"มือเบสว่า พร้อมมองร่างบางที่ยืนอยู่หน้าแท่นประกอบพิธี
 
Sugizoอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับเรือนผมที่ถูกย้อมเป็นสีแดง ใบหน้าสวยคมแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หากก็ยังคงดูงดงาม...
 
"แล้วทำไมคุณHeathถึงมาทีนี่ล่ะครับ"ถามอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาใกล้
 
"ก็มาตามหาเธอนั่นแหละ"
 
ประโยคที่เรียกรอยยิ้มบางที่ดูฝืนๆจากคนฟัง
 
"ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะครับ แต่ไม่ว่ายังไง... ผมก็อยากแต่งงานกับพี่ฮิเดะ แม้ว่าเขา...จะไม่อยู่แล้วก็ตาม"
 
มือกีตาร์หนุ่มว่า นัยน์ตาคู่คมกรอกขึ้นมองเพดาน เก็บซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหลริน
 
"ทั้งที่อีกไม่กี่วัน ผมจะได้มายืนอยู่ตรงนี้ ที่นี่ ข้างๆพี่ฮิเดะ ทั้งๆที่มันควรจะเป็นแบบนั้นแท้ๆ..."น้ำเสียงที่ติดจะสั่นเครือเว้นจังหวะไปชั่วครู่ มือเรียวกุมนิ้วนางข้างซ้ายที่สวมแหวนทองคำขาว แหวนที่คู่ของมันกำลังถูกฝังไปพร้อมกับผู้ที่มอบมันให้แก่เขา
 
"แต่ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ทำไม!!!"Sugizoตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงอันเจ็บปวด ร่างเพรียวทรุดลงกับพื้น พร้อมน้ำตาที่สุดจะกลั้นไว้ได้พังทำนบออกมา
 
Heathได้แต่รับฟังอย่างเงียบๆ เขาเองก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไร มือขาวจึงเพียงโอบกอดอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
 
"พี่ฮิเดะ...พี่ฮิเดะ"มือกีตาร์ในชุดขาวซบหน้าลงกับอกแกร่ง ร้องไห้ออกมา พึมพำเรียกชื่อคนที่เขาเคารพรักสุดหัวใจ
 
พระเจ้าครับ...
 
ทั้งที่ทุกสิ่งควรจะสวยงาม ทั้งที่ผมกับพี่ฮิเดะควรจะได้เอ่ยสัตย์ปฏิญาณต่อหน้าพระองค์ แต่ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ บอกผมทีสิ ว่าเพราะอะไร...
 
เจ้าสาวแสนสวย...
 
แหวนบนนิ้วนางซ้าย ช่อดอกไม้อันงดงาม
 
ทุกๆสิ่งดูพร้อมสรรพ ขาดก็เพียงแต่เจ้าบ่าวที่ควรอยู่เคียงข้างเธอ...
 
                                                     ********
 
   ร่างสูงผอมของมือเบสหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำ มือเรียวขยี้เส้นผมที่เพิ่งสระของตน ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงกว้าง ดวงตามองไปยังคนที่กำลังหลับอยู่บนเตียงของเขา
 
เพราะอีกฝ่ายไม่อยากอยู่คนเดียว แถมการจะทิ้งให้คนที่แรงในหลายๆความหมายแบบนี้ไว้คนเดียวหลังเพิ่งสูญเสียคนสำคัญไปก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เกิดคิดทำอะไรวู่วามขึ้นคงแย่ สุดท้ายมือเบสหนุ่มจึงตัดสินใจให้อีกฝ่ายมาค้างที่ห้องเขาในคืนนี้
 
ดวงตามองใบหน้าสวยคมที่ติดจะอิดโรย เปลือกตาที่ปิดสนิด ทำให้แพขนตาทาบทับบนผิวขาว อาจเพราะไม่ได้นอนเลยตั้งแต่รู้เรื่องฮิเดะ Sugizoจึงได้หลับไปอย่างง่ายดาย
 
Heathลูบเส้นผมสีแดงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มกายเข้าไปใกล้ แนบเรียวปากลงบนหน้าผากมล
 
"ราตรีสวัส..."
 
อย่างน้อยตอนนี้ ฉันก็ปรารถนาให้เธอฝันดี...
 
                                                      ********
 
  "นี่ๆ Sugi-chan"
 
เสียงเรียกจากคนผมสีชมพูสดใสที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงดังขึ้น
 
"อะไรครับ"คนถูกเรียกถาม โดยที่สายตายังไม่ละไปจากกระดาษตรงหน้า
 
ไม่ว่าตอนไหนก็ตั้งใจทำงานเสมอเลยนะ
 
ฮิเดะยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้มือกีตาร์รุ่นน้องที่ยังจดจ่ออยู่กับการแต่งเพลง
 
"แต่งงานกันนะ"
 
เพียงเท่านั้น ใบหน้าสวยคมก็หันขวับมามอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
 
"อย่าพูดเล่นแบบนี้สิครับ ผมกำลังทำงานอยู่นะ"ว่าแล้วก็จะหันกลับไปจัดการกับกระดาษเขียนโน้ตต่อ หากมือขาวกลับคว้าข้อมือบางเอาไว้
 
"ฉันพูดจริงๆน้าาา"ฮิเดะว่า ก่อนจะหยิบแหวนออกมา บรรจงใส่ลงในนิ้วนางของอีกฝ่าย
 
"ทำไมSugi-chanถึงไม่เชื่ออะ"พูดพร้อมยิ้มกว้าง ดวงตาสบลงกับนัยน์ตาของอีกฝ่าย ผู้เป็นทั้งรุ่นน้องและคนรัก...
 
Sugizoนิ่งงัน... สมองที่เต็มไปด้วยโน้ตเพลงเมื่อครู่คล้ายจะอื้ออึงไปชั่วขณะ ในขณะที่หัวใจเต้นระรัว ความรู้สึกปนเปกันไปหมด ทั้งตกใจและดีใจ...
 
"ก็... ก็อยู่ๆพี่ฮิเดะก็พูดขึ้นมา ผมก็นึกว่าพี่ล้อผมเล่นน่ะสิ"
 
"ก็ฉันไม่รู้จะพูดตอนไหนดีนี่หน่า เอ้า ร้องไห้ทำไมอะSugi-chan~~"ฮิเดะรีบเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเบาๆ
 
"เพราะพี่นั่นแหละ"
 
ประโยคที่ทำให้คนฟังหัวเราะ ก่อนเอ่ย
 
"อย่าร้องไห้เลยSugi-chan ไม่ว่าจะร้องเพราะดีใจหรืออะไร แต่ฉันก็ชอบให้เธอยิ้มมากกว่านะ"
 
Sugizoพยายามกลั้นน้ำตาที่อยู่ๆก็ไหลออกมา แต่ก็พบว่าทำได้ยากเหลือเกิน เขาดีใจมาก... ดีใจเอามากๆ
 
"Sugi-chanให้ฉันอยู่ข้างๆไปตลอดได้มั้ย อยู่ด้วยกันจากนี้ตลอดไป ให้ฉันได้ใกล้ชิดนายให้มากกว่านี้... แต่งงานกับฉันนะ"ฮิเดะว่า พร้อมกุมมือเรียวบางเอาไว้แน่น พร้อมมองคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนและจริงจัง
 
มันทำให้sugizoรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว
 
"ครับ พี่ฮิเดะ"
 
ไม่ได้มีถ้อยคำหวานซึ้งอะไรมากมาย แถมสถานที่ก็ยังไม่โรแมนติคเลยสักนิด หากเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว... เพียงแค่คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือพี่ฮิเดะ...
 
"รักนะ sugi-chan"พูดจบ ก็รั้งร่างเพรียวเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนประทับจูบลงบนเรียวปากบาง จูบที่ทั้งอ่อนหวานและอ่อนโยน ราวกับคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป....
 
 
 
"ไม่... พี่ฮิเดะ ไม่นะ... พี่ฮิเดะ!!"เสียงร้องดังลั่นนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้ร่างสูงที่กำลังนั่งทำงานอยู่ต้องรีบวิ่งมาหา
 
"Sugizo"เอ่ยเรียกพลางเขย่าร่างบางที่กำลังนอนกระสับกระส่าย ทำให้ดวงตาคู่คมเบิกโพลงขึ้นมา
 
"คุณHeath..."พึมพำชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา ก่อนจะโผเข้าหาแผ่นอกแกร่ง
 
ภาพฝันของวันวานอันงดงาม ที่จบลงด้วยการสูญเสีย มันทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบอยากจะหายไปจากโลกนี้
 
Sugizoไม่เคยคิดว่าตัวเองอ่อนแอ ไม่เคยคิด... ว่าตัวเองเปราะบางขนาดนี้ เขาได้เพียงแต่ร้องไห้ และกอดมือเบสรุ่นพี่แน่น
 
"ไม่เป็นไรนะ... มันก็แค่ฝันร้าย"
 
เสียงนุ่มกระซิบบอก พร้อมมือเรียวที่ลูบเส้นผมสีแดง ปลอบโยนอย่างเงียบงัน
 
เสียงสะอื้นไห้ยังคงดังอยู่... เนิ่นนาน... ก่อนที่จะเงียบหายไปพร้อมสติของร่างบาง
 
Heathค่อยๆประครองคนที่หลับไปเพราะความเหลื่อยล้าให้นอนลง มองดูใบหน้าคมสวยที่เปื้อนคราบน้ำตา ดูอิดโรยและสะท้อนความเจ็บปวด...
 
บรรจงเช็ดหยาดน้ำตาออกจากผิวแก้มนวล
 
"ฮิเดะซัง Sugizoรักคุณมากเลยนะครับ"
 
และเพราะรัก... ตอนนี้ที่คุณจากไป มันทำให้เขาแทบแตกสลาย
 
ขยับผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเพรียว แล้วจึงเดิ